१३ कार्तिक २०७७, बिहीबार

एक डाक्टरकी पत्नीको सविती बयान !

  प्रकाशित मिति
१३ बैशाख २०७७, शनिबार ०५:१५


■ प्रमिला पाण्डे

रातिको १२ बज्यो । यतिबेलासम्म पनि उनी कामबाट फर्किएका छैनन् । सबैतिर चकमन्न अँध्यारो छ । लकडाउनको कारण दिउँसै सुनसान हुने यो शहर, मध्यरातमा किन जागा रहन्थ्यो र म जस्तै !

उनको बाटो कुर्दैछु, म मात्र होइन परिवारका सबै सदस्यले उनलाई कुरेका छन् । सधैं छोरीले बाबासँग माम खाने भन्दै जिद्दी गरेर निदाउँछे । छोरीले बाबालार्ई एकदम पच्छ्याउँछे, अहिले त सानी छोरीले पनि आफ्नो बाबाको अनुहार राम्रोसँग नदेखेको कयौँ हप्ता भइसक्यो ।

मेरो परिवार मात्र होइन यतिबेला सिङ्गो विश्व नै कोरोनाको महामारीबाट त्रसित छ । सेना, प्रहरी, डाक्टर र पत्रकार अहोरात्र खटिएका छन्, मानव सेवामा । तिनैमध्यका एक डाक्टर हुन् मेरा पति ।

उनी भन्छन्– मेरा लागि खाने, बस्ने र सुत्ने सबैथोक भित्रै गरिदेउ । उनले भनेकै दिनदेखि हामी अलग्गिएका छौँ । यसैगरी बसिरहँदा मैले सोधेँ उनलाई, ‘अत्यास लागेको छ ?’ उनले मसँग नजर नमिलाई उत्तर दिए– ‘अत्यास मलाई होइन, तिमीहरूलाई रोग ल्याएर सार्छु कि भन्ने डर छ । विवाहमा मारे पाप पाले पुण्य भन्थे, आखिर आज आएर बुझ्दैछु संसार कसरी मरिरहेको छ !’ पतिको कुरा सुनेर मेरो बोली बन्द भयो, उनको नजिक भइदिउँ जस्तो लाग्यो तर त्यो सम्भव थिएन ।

एक दिन करिव रातको १ बजेको थियो, पतिको फोन आयो । उनले भने, ‘नानी खाना खाएर सुती ? म आज आउन नभ्याउने भए, तिमी पनि राम्रोसँग सुत । आमा पनि निदाइसक्नुभयो होला, आमालाई दम बढेको छ कि छैन ?’

ओहो ! एकातिर जागिरको जिम्मेवारी अर्कातिर परिवारको जिम्मेवारी, कति गाह्रो महसुस हुँदैहोला उनलाई ! ‘नानी र आमा अघि नै सुति सक्नुभयो’, मैले भनेँ ।

मन भारी भयो, गह भरिएर आयो, उ आज पनि नआउने खबरले । तर म सम्हालिनुपर्नेछ यो बेला, होइन भने उनले आफूलाई कमजोर ठान्नेछन् । यो त उर्जा दिनुपर्ने समय हो । यत्तिकैमा उनले कुरा मोड्दै अस्पतालमा बिरामी बढेकोबढ्यै रहेका बताए ।

उनले फोन राखे म पनि सुतेँ । बिहानको उज्यालो घामसँगै वृद्ध आमा र छोरीलाई ढाटेँ मैले कि हजुरको छोरा राति अबेला आएर बिहान चाँडै गइसक्नुभयो भनेर, ता कि आमा र छोरीको मनमा तिमी आएको भान होस्, तर तिमी घर नआउँको १० दिन भैसकेको छ । मैले परिवारलाई यो भनेकी छैन र कहिल्यै पनि भन्दिनँ ।

छोरीको जिद्दीपन हटेको छैन । उनी बाबा जुनबेला आए पनि सँगै माम खाने कुरा मात्र गर्छिन् । यति मात्र कहाँ हो र ! बाबाले मलाई माया गर्नुहुन्न हो मामु भनेर प्रश्न पो गर्न थाल्छिन् । अफिसबाट आउनेवित्तिकै छोरी बोक्ने तिम्रो त्यो माया छोरीले धेरै याद गर्छिन् । छोरीको तोतेबोली र कारुणिक प्रश्नको म जवाफ दिन सक्दिनँ । उनलाई छातिमा टाँस्दै भने तिम्रो बाबा डाक्टर हो सबै बिरामीहरूलाई बचाउनु पर्छ । छोरीको बालमस्तिष्कले प्रश्न गरेकोगऱ्यै थियो । मैले भन्दै थिएँ कि तिम्रो बाबा भगवान् हुन्, मान्छेले देख्न सक्ने भगवान् । उनले उपचार गरे मात्र बिरामी निको हुन्छन् ! केही बुझेझैँ गरी खाना खाइन् र निदाइन् ।

उनले बिरामीसँग नजिक भएर काम गर्नुपर्ने भएको हुँदा मन सबैको आत्तिएको छ, घरमा । यति मात्रै होइन केही दिनअघि बिरामीको उपचार गर्दागर्दै नर्सको मृत्यु भएको खबर सुनेपछि आमाले बेला–बेलामा जागिर छोडिदेउ भन बुहारी भन्नुहुन्थ्यो, तर यो कुरो उँहालाई कहिल्यै सुनाइनँ ।

एक दिन उनी समयमा घर आइपुगे, आमाले भन्नुभयो– छोरा जागीर छोडिदेउ, यस्तो जागिर जति पनि पाइन्छ ।

छोरा – ‘आमा ! के भन्नुभएको यस्तो ? तपाईं मेरो आडभरोसा हो, यस्तो हरेस खाने कुरा गर्नु हुँदैन, यदि यस्तो अवस्थामा मैले जागिर छोडेँ भने देशको हविगत के होला सोच्नुस त् ? तपाईं त महान् आमा हो । हामीले सबैको सोचाइलाई तोड्नु छ, सबैले सोच्छन् सरकारी अस्पतालमा राम्रो उपचार हुँदैन भनेर, सरकारी संयन्त्र सबै खराब छैनन् भन्ने सबैलाई देखाउनु छ । मलाई हजुरको आशीर्वाद र बुबाको सपना पनि त पूरा गर्नु छ । म एक कर्तव्यनिष्ठ डाक्टर हुँ भनेर, बचाउनु छ ती पीडितहरूलाई !’

‘आमा ! म एकदम खुशी छु, हजुरको छोरालाई सबैले भगवान मानेका छन् । यो सबै हजुरको देन हो, किनकि आधा पेट खाएर पनि मलाई डाक्टर बनाउनुभयो । आज तपाईंको छोरा बिरामीको सेवा गर्दैछ । सबै बिरामीको विश्वासको पात्र हामी भएका छौँ । उनको विश्वासलाई तोडेर हामी घर बस्न मिल्दैन । आज हाम्रै कारणले दुई कोरोनासङ्क्रमितहरू घर फर्किसकेका छन् ।’

छोराको कुरा सुनेर आमाको आँखा भरियो ।

आमा–छोराको कुरा सुनेर म पत्नी पनि धन्य भएँ, हजुरजस्तो पति पाएर ! कति संस्कार सिकाउनुभएको रहेछ आमा–बुवाले हजुरलाई ! मैले मन–मनमा भनेँ तर उनी भन्दै थिए– ‘तिमी नरोउ, म तिम्रो सोह्र्श्रृंंगार जोगाउने प्रयास गर्छु । यदि केहीगरी म मरिहालेँ भने तिमीले मेरो संसार ढल्यो भन्ने नसम्झिनु, बरु संसार बचाउन मैले मेरो सिन्दुर बलिदान दिएँ भनेर मन बुझाउनु । घर–परिवार सबै तिम्रो जिम्मा, भगवानसँग भाकल गर, देशमा अब कोही पनि कोरोनासङ्क्रमित नहुन्, विश्वमा चाँडै शान्ति आओस् ।’

यति भन्दै हतारिएर उनी आफ्नो कर्मपथमा लम्किए ।



प्रतिक्रिया दिनुहोस !
सम्बन्धित खबरहरु

सरकारद्वारा पुनः पूर्ण रूपले लकडाउन गर्न सक्ने सम्भावना सनत आचार्य, बेल्जियम पछिल्लो दुई सातायता बेल्जियममा कोरोना संक्रमण दर ह्वात्तै बढेको

प्रतीक्षा सुवेदी (खड्गी), अष्ट्रिया कोरोना संक्रमणको दोश्रो लहरले युरोपलाई थिल्थिलो पारिरहेको अवस्थामा केही युरोपियन मुलुकले लकडाउन सुरु गरेसँगै अष्ट्रियाले पनि

फ्रान्सका राष्ट्रपति एम्यानुएल म्याक्रोनले देशमा फेरि लकडाउनको घोषणा गरेका छन् । टेलिभिजनबाट सम्बोधन गर्दै उनले कोरोना भाइरसको महामारी बढ्दै गएकाले

देशभरमा आज कोभिड–१९ सक्रिय सङ्क्रमितको सङ्ख्या बुधबारभन्दा ६७४ कम भएको छ । देशभरमा आज (१३ कात्तिक) २,३६४ जना सङ्क्रमित थपिँदा